gdzie:
25.tbpsh.pl- adres serwera
/root/mysql/ - adres kopiowanego katalogu na serwerze 2 - tym z którym się łączymy
/root - katalog gdzie zostanie skopiowany katalog z serwera 2 - serwer 1 ten na którym jesteśmy zalogowani na ssh
po komędzie wyskoczy pytanie o akceptacje połączenia (tylko przy pierwszym połączeniu), następnie wyskoczy prośba o wprowadzenie hasła 2 serwera - tego skąd pobierane będą dane.
Kilka przydatnych pojęć ułatwiających prace..... :)
ADSL- ang. Asymmetric Digital Subscriber Line - asymetryczna cyfrowa linia abonencka. Technologia pozwalająca na bardzo szybką transmisje danych cyfrowych, a także głosu po istniejących liniach telefonicznych. ADSL oferuje szybkość transmisji danych od 512kbps do 6 Mbps. W technologii ADSL działa między innymi Neostrada.
AGP- złącze graficzne, które pojawiło się w odpowiedzi na niewystarczającą przepustowość szyny
PCI; w ostatniej wersji AGP 8x przepustowość sięga 2,1GB/s; w nowych komputerach interfejs
ten nie jest już stosowany.
AHCI- ang. Advanced Host Controller Interface, mechanizm zapewniający komunikację systemu
z urządzeniami SATA i wykorzystanie ich zaawansowanych możliwości, np. podłączenie w czasie
pracy komputera.
Aktualizacja bazy danych- Proces instalacji bazy zawierającej najnowsze sygnatury wirusów. Ponieważ codziennie pojawiają się nowe, często bardzo groźne wirusy, nawet najlepszy program antywirusowy nie będzie spełniał swojego zadania bez aktualnej bazy wirusów.
Aplet- ang. applet- mała aplikacja. Niewielki program, pojedyncze narzędzie, którego zadaniem jest wykonywanie różnych prostych czynności, np. w systemie operacyjnym.
ATI-CrossFire- system łączenia kart graficznych; rozdziela obliczanie grafiki 3D na dwie karty, co
dwukrotnie zwiększa wydajność jej przetwarzania; układ tworzy karta (master)
działająca w tej technologii i karta wspomagająca.
Autostart- Ułatwienie w systemach operacyjnych. Dzięki niemu po włożeniu kompaktu do napędu CD-ROM
lub DVD-ROM płyta z muzyką zacznie automatycznie grać, a z płyty CD/DVD-ROM zawierającej dane komputerowe uruchamiany jest główny program.
BIOS- ang. Basic Input/Output System, oprogramowanie zaszyte w układach półprzewodnikowych
płyty głównej, odpowiadające za podstawowe funkcje komputera, a więc uruchomienie
procesora, wykrywanie dysków itp.
Bitrate- Współczynnik określający, ile bitów danych zostało użytych do zapisania dźwięku lub obrazu trwającego określoną jednostkę czasu (zazwyczaj sekundę). Bitrate jest wyrażony w kilobitach - np. 60-sekundowy plik MP3 zapisany w bitrate 128 będzie zajmował 7680 kilobitów (980 kilobajtów).
Bluetooth- system bezprzewodowego radiowego przesyłania danych instalowany w urządzeniach przenośnych, takich jak telefony komórkowe czy palmtopy. Pecet możemy wyposażyć w Bluetooth, korzystając ze specjalnych modułów USB.
Zasięg komunikacji Bluetooth na otwartej przestrzeni wynosi od 1 do 100 metrów.
Brute Force- ang. brutalna siła. Określenie algorytmu, który opiera się na sukcesywnym sprawdzeniu
wszystkich możliwych kombinacji w poszukiwaniu rozwiązania problemu, zamiast
skupiać się na jego szczegółowej analizie. Programy łamiące hasła metodą
brutce force sprawdzają po kolei wszystkie możliwe kombinacje znaków.
CD/DVD- Płyta wykonana z plastikowego tworzywa pokrytego jedną lub kilkoma warstwami metalicznymi.
Nie ma właściwości magnetycznych, a tylko optyczne. Płyty CD i DVD różnią się pojemnością. Na CD mieści się ok. 650MN danych, a na DVD do 17GB.
Chipset- zestaw układów sterujących płyty głównej, który odpowiada za komunikacje między
procesorem, a pozostałym i komponentami; zwykle składa się z dwóch układów, tzw.
mostka północnego i południowego.
CSTN- Rodzaj kolorowego wyświetlacza ciekłokrystalicznego z pasywną matrycą. Tego typu wyświetlacze mają nieco gorsze parametry od wyświetlaczy z aktywną matrycą, ale są dużo tańsze w produkcji.
DDR- ang. Double Data Rate, pamięć dwukrotnie wydajniejsza od poprzednich pamięci SDRAM,
jednak obecnie już rzadziej wykorzystywana, jej miejsce na dobre zajęły moduły typu
DDR2, a wkrótce popularność zyskają DDR3.
DDR3- kolejny (po DDR i DDR2) standard pamięci RAM, cechuje się m.in. większą przepustowością
(np. 12,7GB/s w przypadku PC3-12700), niższym napięciem zasilacza (1,5V) i mniejszym
poborem mocy (W).
DoS- Denial of Service to atak mający na celu takie zablokowanie komputera, by przestał świadczyć
usługi, np. udostępnić pliki czy rekordy bazy danych, logować użytkowników, wyświetlać strony
WWW itp.
DRM- ang. Digital Rights Management- zarządzania prawami cyfrowymi. Ogólny termin odnoszący się do stosowanych przez wydawców i dystrybutorów mechanizmów kontroli dostępu do treści multimedialnych.
DVI- ang. Digital Video Interface, cyfrowe złącze wideo stosowane w monitorach LCD i w kartach
graficznych; pozwala na wierne przesłanie sygnału i jest odporne na zakłócenia, co przekłada
się na wyższą jakość obrazu.
E-book- ang. eletronic book- książka elektroniczna. Książka w postaci elektronicznej.
Edytor rejestru- Program służący do edycji rejestru Windows. Dzięki niemu można zmieniać niektóre ustawienia, niemożliwe do modyfikacji w inny sposób (za pomocą programów lub korzystając z interfejsu obsługi Winsows). Z edytora rejestru powinni korzystać wyłącznie zaawansowani użytkownicy systemu, ponieważ samodzielne wprowadzanie zmian
w rejestrze może spowodować uszkodzenie Windows.
Ekran LCD- and. Liquid Crystal Display- wyświetlacz ciekłokrystaliczny. Wyświetlacze LCD spotyka się między innymi w zegarach elektronicznych. kalkulatorach, telefonach komórkowych, cyfrowych aparatach fotograficznych i kamerach.
Technika ta zdominowała także rynek monitorów komputerowych- większość ekranów produkowanych jest właśnie
w tej technologii.
Elektroniczny- tego terminu używamy w odniesieniu do komputerowego zapisu inf. (w przeciwieństwie do tradycyjnego zapisu na papierze).
Np. list w formie elektronicznej (e-mail) to list zapisany na dysku twardym, możliwy do obejrzenia na ekranie komputera. Gdy natomiast taki list wydrukujemy, nie będzie to już format elektroniczny.
FAT32- Odmiana systemu plików FAT, z którego mogą korzystać systemy operacyjne Windows 95 OSR2, Windows 98,
Windows Millennium, Windows XP i Windows Vista. FAT32 może rozpoznać 2 32 (czyli 4 294 967 296) adresów jednostek
alokacji, dzięki czemu obsługuje dyski twarde do wielkości dwóch terabajtów (dwóch tysięcy gigabajtów).
Fire-Wire- Standard szybkiego portu szeregowego. Jego szybkość transmisji wynosi do 800Mb/s. Jednym z zastosowań
Fire-Wire jest przyłączanie cyfrowych kamer wideo i odtwarzaczy DVD.
Forum dyskusyjne- miejsce, w którym użytkownicy internetu mogą wymieniać się uwagami na dany
temat. Najczęściej umieszczane są one na stronie WWW.
FSB- ang. Front Side Bus, główna magistrala danych komputera, pozwalająca procesorowi na komunikację z układem sterującym płyty głównej, a za jego pośrednictwem również z innymi komponentami- dyskami, siecią itp.
GDDR3- Rodzaj pamięci RAM przeznaczony do kart graficznych taktowanych powyżej 600MHz. Od klasycznych pamięci rożni sie tym, że budowę i działanie modułów dostosowano specjalnie do przetwarzania cyfrowej grafiki.
GPRS- ang. General Packet Radio Service- pakietowy system przesyłania danych. System przesyłu danych z wykorzystaniem telefonii komórkowej, w którym opłaty naliczane są nie za czas połączenie, lecz za ilość przesyłania danych.
Dzięki temu można pozostawać długo on-lina bez ponoszenia dodatkowych kosztów.
GPS- Globalny system pozycjonowania, służący do określenia współrzędnych geograficznych z dokładnością do kilku metrów. Pozycja wyliczana jest na podstawie sygnałów wysyłanych przez krążące wokół Ziemi satelity. GPS wykorzystywany jest między innymi do nawigacji satelitarnej.
HD- Hight Difinition - technologia zapisu obrazu w wysokiej rozdzielczości; obraz tworzy 720 lub 1080 linii poziomych, jest wyświetlany w formacie 16:9 (obecny standard to najczęściej 576 linii w poziomie i format 4:3).
HDMI- Hight-Definition Multimedia Interface - złącze cyfrowe do przysyłania nieskompresowanego obrazu i dźwięku; jest następcą DVI i pozostaje z nim zgodny; transmituje sygnał zabezpieczony przed kopiowaniem.
Herc, Hz- jednostka miary częstotliwośi, opisująca liczbę powturzeń pewnego zjawiska w ciągu jednej sekundy.
Jednostka herc pochodzi od nazwiska niemieckiego fizyka Heinricha Hertza.
HyperTransport- rodzaj magistrali systemowej, która w produktach formy AMD zastąpiła FSB; oferuje przepustowość 8GB/s, służy do komunikacji z komponentami z wyjątkiem pamięci operacyjnej, dzięki czemu jest mniej obciążona niż FSB.
JPEG- Popularny format zapisu plików graficznego. Do zmniejszenia objętości plików zawierających obraz wykorzystuje kompresję stratną. Pliki w formacie JPEG mają rozszerzenia jpg lub jpeg.
Internet- światowa sieć licząca miliony komputerów, które wymieniają różne informacje poprzez sieć telefoniczną i łącza specjalne, na przykład światłowody i łącza satelitarne. Charakterystycznym elementem internetu są strony WWW,
które oglądamy w przeglądarkach internetowych.
IrDA- (ang. Infrared Data Association) - standard bezprzewodowej transmisji danych wykorzystujący fale podczerwone. W nowszej wersji 1.1 umożliwia on przesyłanie danych z prędkością do 4Mb/s. IrDA została stworzona głównie z myślą o urządzeniach przenośnych, jednak w chwili obecnej z uwagi na mniejszą funkcjonalność jest ona wypierana przez Bluetooth. Łącze podczerwieni znajdziemy w telefonach komórkowych, palmtopach
i starszych notebookach (laptopach).
Karta pamięci- miniaturowy, półprzewodnikowy nośnik danych stosowany najczęściej w aparatach fotograficznych, telefonach komórkowych, odtwarzaczach MP3. Aktualnie produkowanych jest kilka, niekompatybilnych ze sobą standardów kart pamięci, z czego najpopularniejszymi są SecureDigital i CompactFlash. Najmniejsze karty pamięci (11x15x1 mm) wytwarzane są w standardzie microSD (zwanym też Trans Flash). Ta niewielkie nośniki mają pojemność do 8GB.
Keylogger- Program lub sprzęt komputerowy służący do rejestracji wszystkich znaków wprowadzanych z klawiatury. W funkcje logowania klawiatury wyposażone jest często złośliwe oprogramowanie tworzone przez cyberprzestępców.
Klucz- klucz to ciąg znaków wykorzystywany do szyfrowania i rozszyfrowywania danych. Im dłuższy klucz, tym trudniej rozszyfrować zakodowanie za jego pomocą informacje. Długość klucza podaje się w bitach./\/\ Klucz to także element rejestru Windows. Jest odpowiednikiem katalogu. Wiele z nich zawiera w sobie kolejne klucze. Zadaniem kluczy jest uporządkować strukturę tak, aby łatwo było ją przeglądać oraz modyfikować.
Kilobit- Ilość danych równa 1024 bitom. Na jednym bicie można zapisać tylko wartość liczbową zero albo jeden. Osiem bitów tworzy bajt, tak więc jeden kilobit to 128 bajtów.
Kod- Zrozumiały dla programisty język, w którym pisane są programy. Czytając kod źródłowy, programista może dojść (bez uruchamiana), do czego służy i jak będzie działał. Kod źródłowy jest zwany także listingiem.
Kod bootstrapowy- kod inicjujący pracę systemu operacyjnego, np. NTLDR czy GRUB, zwykle zapisany w pierwszym sektorze dysku twardego, choć można również uruchamiać ten kod np. z karty sieciowej (w komputerach bezdyskowych).
Korektor graficzny- Urządzenie lub program służący do zmiany natężenia dźwięku dla konkretnych częstotliwości. Można
w ten sposób uzyskać głośniejsze i cichsze tony wysokie, średnie bądź niskie.
Link, odsyłacz- charakterystyczny element hipertekstu spotykany najczęściej na stronach WWW. Po kliknięciu na ten swego rodzaje łącznik otworzona zostaje inna strona (lub inny fragment tej samej strony). Link, zwany również hiperłączem, ma najczęściej postać rysunku lub podkreślonego tekstu. Zatrzymany na nim kursor zmienia kształt na rysunek dłoni z wyciągniętym palcem. Po kliknięciu hiperłącze zmienia kolor.
Login- nazwa użytkownika, która razem z hasłem służy do logowania się.
Menu DVD- Graficzna lista opcji, z której użytkownik może wybierać polecenia w celu wykonania konkretnej operacji, np. uruchomienia filmu lub pokazu czy wyboru wersji językowej. Menu płyty DVD uruchamiane jest automatycznie po włożeniu nośnika do stacjonarnego odtwarzacza (np. napęd DVD.
Metoda sterownika- metoda odgadywania haseł polegająca na sprawdzaniu loginów i haseł przy użyciu słów zawartych w słowniku wbudowanym w program. Ogranicza to bardzo znacząco liczbę możliwych kombinacji, dlatego też stosowanie haseł słownikowych jest mało bezpieczne.
MicroSD- Karta pamięci typu Secure-Digital o rozmiarach 11x15x1 milimetr (jest dwukrotnie mniejsza od karty miniSD). Stosowana głównie w małych mobilnych urządzeniach. Najbardziej pojemne karty microSD mogą pomieścić 8GB danych.
MMS- ang. Multimedia Messaging Service- usługa służąca przekazywaniu wiadomości multimedialnych, opracowana na potrzeby telefonii komórkowej. Umożliwia komunikację między telefonami, a także między telefonem a dowolnym adresem e-mail, przez przesyłanie wiadomości, które mogą zawierać oprócz zwykłego tekstu także zdjęcia, dźwięk oraz filmy.
Monitor- Program, który nieustannie sprawdza kopiowane do komputera pliki na obecność wirusów. Jeżeli znajdzie zarażony plik, podnosi alarm, ostrzegając nas przed niebezpieczeństwem rozprzestrzeniania się wirusa w naszym komputerze.
MP3- Pełna nazwa to MPEG-1 Audio Layer-3. Jest to typ kompresji plików dźwiękowych. Tak skompresowany dźwięk zajmuje nawet 10 razy mniej miejsca niż oryginalnie zapisany na płycie kompaktowej, zachowując przy tym akceptowalną jakość dźwięków.
NTFS- System plików dla Windows NT. System plików wspierany tylko przez wersje Windows z rodziny NT/2000/XP/Vista.
OGG- format plików muzycznych tworzonych z kompresją stratną. Standard OGG bazuje na podanym pomyśle jak MP3, lecz zapewnia wyższą jakość dźwięku przy tej samej wielkości pliku. Zaletą plików OGG jest to, że ich odtwarzanie wymaga dużej mocy obliczeniowej procesora.
Overclocking (o/c)- inaczej przetaktowanie; podnoszenie częstotliwości procesora ponad częstotliwość zdefiniowaną przez producenta; zazwyczaj wykonywane jest w celu zwiększenia wydajności układu, a zarazem całego komputera.
Pamięć flash- Typ pamięci stosowanej między innymi w aparatach cyfrowych i odtwarzacz MP3, służącej do przechowywania i przenoszenia danych. Z pamięci flash korzystają także coraz bardziej popularne obecnie kieszonkowe nośniki danych {tak zwane pendrive'y).
Pamięć podręczna- ang. cache, jest to szybka pamięć pośrednicza w przesyłaniu danych pomiędzy różnymi urządzeniami, np. między procesorem, a pamięcią RAM, w procesorach składa sie z dwóch, trzech poziomów (L1, L2, L3).
PCI- ang. Peripheral Component Interconnect, magistrala do komunikacji między płytą główną,
a kartą rozszerzeń, wprowadzona w 1992 roku i wciąż stosowana; jej najnowsza odmiana to PCI Express.
PCI Express- PCIe, odmiana złączy do kart rozszerzających komputera; w kartach graficznych stosuje się złącze PCI Express x16 o przepustowości 8GB/s (większej niż AGP 8x), inne karty wykorzystują
złącze PCIe x1.
PIN- ang. Personal Indentification Number - osobisty numer identyfikujący. Najczęściej czterocyfrowa liczba umożliwiająca korzystanie z zabezpieczonych kart elektronicznych - takich jak karty kredytowe, karty SIM czy karty bankomatowe.
PictBridge- standard portu połączeniowego stosowanego w drukarkach kolorowych, który umożliwia bezpośrednie połączenie aparatu cyfrowego z drukarką bez pośrednictwa komputera i wydruk zapisanych w pamięci aparatu zdjęć.
Płyta wielosesyjna- Sposób zapisu płyty nagrywalnej, który umożliwia dodanie do niej danych. Płyty wielosesyjne przed zamknięciem sesji odczytują jedynie pecety z XP i Vistą. Gdy zakończymy sesję, nośnik będzie odtwarzany w każdym pececie. Płytę można rozpoznać po napisie ''RW'' np. CD-RW.
Pokaz slajdów- ang. slideshow. W programach do przeglądania plików graficznych funkcja umożliwiająca wyświetlanie wszystkich przeznaczonych do pokazu obrazków w określonych, krótkich odstępach czasu bez interwencji użytkownika. Gotowy pokaz można wyświetlać na komputerze lub nagrać na płyty CD/DVD.
Port USB- ang. Universal Serial Bus- uniwersalna magistrala szeregowa. Rodzaj portu komunikacyjnego komputerów
pozwalający na przesyłanie danych z prędkością 480MB's.
Przeglądarka stron WWW- Program, który umożliwia wyświetlanie na ekranie zawartości strony WWW.
p2p, peer-to-peer- ang. równy-z-równym. Popularna nazwa aplikacji, służących użytkownikom do wymiany plików
za pośrednictwem internetu. Programy p2p wyszukują w sieci inne komputery, na których zainstalowano daną aplikację peer-to-peer, i umożliwiają ściągnięcie z nich udostępnionych plików muzycznych, multimedialnych lub programów komputerowych.
RAID- ang. Redundant Array of Independent Disks, system dysków składający się z kilku dysków twardych, ma na celu zwiększenie wydajności lub niezawodności komputera, niekiedy także przestrzeni dyskowej.
Ready Boots- funkcja zaimplementowana w systemie Windows Vista, została opracowana z myślą o pamięciach USB, na których system przechowywałby najczęściej używane pliki, skracając czas dostępu do nich.
RSS- metoda dystrybucji nagłówków wiadomości, oparta na standardzie XML. Zestaw nagłówków umieszczony w pliku RSS tworzy kanał RSS. Do odczytu tego typu wiadomości służą specjalne programy, tak zwane czytniki RSS.
SD, SDHC- standardy kart pamięci wykorzystywane w urządzeniach przenośnych; karty SD mają pojemność od 8MB do 2GB, a karty SDHC od 4GB do 8GB; nie są zgodne- SDHC nie będzie działać w gnieździe SD.
Silnik- Fragment kodu programu odpowiedzialny za wykonywanie jego głównej funkcji.
SLI (Scan Line Interleave - Przeplot Skanowania Linii bądź Scalable Link Interface - Interfejs Skalowalnego Łącza) - technologia pozwalająca na skorelowanie pracy dwóch (lub trzech) kart graficznych celem szybszego renderowania obrazu.
Spyware- ang. oprogramowanie szpiegowskie. Oprogramowanie, które umożliwia pobieranie informacji o osobie
lub organizacji bez wiedzy użytkownika. W internecie spyware najczęściej przyjmuje postać programu przesłanego na dysk twardy danej osoby. Pobiera on informacje i przesyła do zainteresowanych, np. do firm reklamowych.
S-Video- gniazdo wideo służące do przesyłania obrazu pomiędzy analogowymi urządzeniami audio/wideo. Zapewnia wyższą jakość obrazu niż
popularne gniazdo kompozytowe, ponieważ pozwala na przesyłanie osobno informacji o kolorach i jasności obrazu.
Szablon- programy zawierają często gotowe wzory najpopularniejszych typów dokumentów, zwane szablonami. W wypadku edytora tekstu jest to np. wzór faksu lub życiorys, a w wypadku programu do tworzenia prezentacji (najsłynniejszy to PowerPoint)- atrakcyjny przepis na jej stworzenie.
TB, terabajt- Jednostka danych równa 1024 gigabajtom.
UKF- skrót UKF oznacza fale ultrakrótkie wykorzystywane szeroko między innymi do nadawania audycji radiowych.
W Polsce stacje radiowe nadają na falach ultrakrótkich w paśmie od 87,5 do 108MHz.
USB 2.0- Standard portu USB, który umożliwia transfer danych z prędkością do 480Mb/s. Wcześniejszy standard
USB 1.1 pozwalał na przesłanie do 12Mb/s.
VolP- Technologia umożliwiająca przesyłanie dźwięku za pomocą łączy internetowych, popularnie nazywana telefonią internetową. Połączenia typu VoiP są tańsze niż te obsługiwane przez telefonię stacjonarną i operatorów GSM.
Wave- format zapisu plików muzycznych. Pliki te mogą być zarówno monofoniczne, jak i stereofoniczne. W zależności
od jakości jedna minuta muzyki zapisana w formacie Wave może zająć od 0,6 do 27Mb.
Wirus- Program, który bez wiedzy użytkownika przedostaje się na dysk twardy komputera. Wirus na ogół wyposażony jest w złośliwe funkcje kasujące pliki lub niszczące dyski twarde albo wyświetlające śmieszne według ich autora komunikaty.
Wirtualizacja- technika pozwalająca na jednoczesne uruchomienie wielu systemów operacyjnych na tym samym komputerze, realizują to wirtualne maszyny, takie jak np. VMware, a współczesne procesory wspierają takie rozwiązania.
WLAN- ang. Wireless LAN- bezprzewodowa sieć lokalna. Rodzaj sieci komputerowej, w której informacje przesyłane są za pomocą fal radiowych. Najbardziej rozpowszechnionym standardem WLAN są specyfikacje 802.11b i 802.11g. Aby podłączyć się do sieci lokalnej WLAN, potrzeba jest specjalna karta lub klucz USB, który podłącza sie do komputera.
Zakładka- niektóre okna dialogowe Windows mają dodatkowe pola. Przełączamy się pomiędzy nimi, klikając na małe pola w górnej części ekranu. Pasek, na którym te zakładki się znajdują, nazywany jest paskiem zakładek.
Chcę wymienić mojego starego poczciwego PC-eta na laptopa .Służyć ma on do przeglądania internetu , pracy w programach biurowych , czyli tak naprawdę ,nie mam zbyt wielkich oczekiwań poza ceną , max jaki mogę wydać to 2500zł , mam swój typ czyli : IBM ThinkPad SL500 NRJ3ZPB , ale może polecicie mi coś innego(lepszego) w tej cenie , szczerze mówiąc niebardzo znam się na laptopach .
Płyta główna
Najważniejszym elementem, od którego będzie zależeć powodzenie w podkręcaniu to wybór odpowiedniej płyty głównej. Obecnie sytuacja na rynku jest dość klarowna. Większość modeli na chipsecie Intel P35 pozwala osiągnąć moim zdaniem w pełni wystarczającą magistralę FSB 500 MHz – są więc zatem idealnym wyborem do procesorów Core 2 z domyślną magistralą FSB 266 (modele E6300-X6800 i modele Quad) oraz 333 MHz (modele E6550-E6850 i Quad w wersji Extreme). Ceny takich płyt w zależności od wyposażenia kształtują się na poziomie od 360 do nawet 1200 zł
Konkurencją dla chipsetów Intela są układy nVidia nForce 650 oraz 680. Najwyższy model, czyli nForce 680i SLI powinny kupić w zasadzie tylko te osoby, które planują mieć dwie karty graficzne działające w trybie SLI – w większości innych wypadków polecamy P35, który jest tańszy i najczęściej umożliwia wyższe O/C. W przypadku chipsetu nForce 650 SLI sprawa wygląda podobnie – powinni się nimi zainteresować jedynie Ci, którzy planują wykorzystać SLI.
nForce 650 Ultra to propozycja tańsza od chipsetów P35 i w przypadku procesorów z domyślnym FSB 200 MHz (Celeron, Pentium Dual Core oraz Core 2 Duo E4x00) niewiele ustępująca konstrukcjom na P35.
Oczywiście nic nie przeszkodzi nam w połączeniu płyty głównej na chipsecie P35 z tanim procesorem i odwrotnie. Np. procesora Core 2 Duo E6550 z płytą na chipsecie nForce 650. Jednak w pierwszym przypadku po prostu przepłacimy za płytę i nie wykorzystamy jej możliwości overclockingu – zaś w drugim płyta główna po prostu ograniczy nasze możliwości overclockingu. Dlatego takie kombinacje dużego sensu nie mają – chyba, że planujemy zmieniać procesor w ciągu kilku miesięcy. Chipset nVidii posiada też dość ciekawą zaletę – pozwala taktować pamięci zupełnie niezależnie od magistralii FSB procesora, co zawsze pomaga w ich overclockingu.
Pamięć RAM
Przechodząc do pamięci – sprawa również wydaje się być klarowna…
Procesory Intel od dawna już najlepiej podkręcać w trybie synchronicznym – czyli takim, w którym częstotliwość magistrali FSB (rzeczywista) jest równa częstotliwości pamięci (również rzeczywistej – w przypadku kości pamięci DDR2-800 jest to 400 MHz). Tryby asynchroniczne, czyli takie, że częstotliwość FSB jest różna od częstotliwości pamięci raczej nie mają większego sensu w przypadku overclockingu (z wyjątkiem chipsetów nVidii)
Timingi pamięci nie mają kluczowego znaczenia z punktu widzenia wydajności całego systemu, jednak zawsze lepiej jest kupić nieco szybsze pamięci – będziemy mieli większą pewność, że pamięci nam „nie braknie”. Najlepiej kupować moduły o oznaczeniach DDR2-800 (400 MHz) CL4, ale wersje z tą samą częstotliwością i CL5 dla tańszych procesorów w zupełności wystarczą.
Zasada będzie tutaj prosta: pamięci powinny wytrzymać tyle MHz, jakie FSB chcemy otrzymać w toku naszego overclockingu. Przewidujemy, że osiągniemy FSB na poziomie 400 MHz – wystarczą nam kości DDR2-800. Z kolei do FSB na poziomie 480 MHz potrzebne nam będą dobrej klasy pamięci DDR2-1000 lub troszkę szczęścia i tanie moduły np. na kościach Micron D9 sprzedawanych jako modele DDR2-800 lub nawet 667. W tym ostatnim przypadku jednak dużo zależy od szczęścia.
Chłodzenie
Bardzo ważnym elementem do wybrania jest wentylator dla procesora. W przypadku najtańszych Celeronów z serii 4xx (zupełnie przeciwnie względem wcześniejszych Celeron D) o chłodzenie w zasadzie nie musimy się martwić – są to procesory niezwykle „zimne”. Pentiumy Dual Core oraz CPU z rodziny Core 2 Duo z 2 MB pamięci cache (oprócz modeli E6300 oraz E6400 kupionych przed marcem 2007) wydzielają niemal dwa razy więcej ciepła, co Celeron, ale jest to wciąż ilość relatywnie niska – porównywalna do jednordzeniowych Athlonów 64 (90nm). Najwyższe procesory z serii E6xx0 z 4 MB pamięci cache odprowadzają około 20% więcej energii cieplnej od identycznie taktowanych braci na rdzeniu Allendale (te z 2 MB cache L2).
Niestety temperatura na poziomie śmiesznych 35-40 stopni przy użyciu BOXowego wentylatora jest raczej nierealna przy pokojowej oscylującej na poziomie 22° – tylko w przypadku 1-rdzeniowego procesora Celeron 4xx bazującego na jądrze Conroe-L będzie to możliwe. Bazując na doświadczeniu możemy stwierdzić, że w przeciętnej obudowie dołączany do procesora wentylator z podstawą aluminiową wytrzyma przy bezpiecznej temperaturze maksymalnie napięcie 1,38V, zaś ten lepszy dołączany do modeli E6xxx z wkładką miedzianą około 1,40V. Nie jest to za wiele, ale troszkę miejsca na overclocking pozostaje.
W przypadku wyższego O/C polecam zakup osobnych wentylatorów, które najczęściej będą wydajniejsze oraz cichsze, a ich cena powinna oscylować w okolicach 100 – 150 złotych.
Zasilacz
Oczywistym jest również fakt, że zasilacz również powinien mieć wystarczającą moc oraz być względnie wysokiej jakości. W dobrych cenach kupimy zasilacze Modecom z serii MC, Amacrox Warrior, Chieftec – tutaj słabe modele w zasadzie się nie zdarzają. Zdecydowanie odradzamy overclocking przy użyciu domyślnego zasilacza dołączonego do taniej obudowy ATX – ryzyko uszkodzenia sprzętu będzie dość wysokie. Podobnie zresztą jak używanie takiego komputera nawet pracującego na domyślnych ustawieniach.
Naszym zdaniem warto cały proces rozpocząć od oszacowania przynajmniej wstępnie temperatury naszego procesora w maksymalnym obciążeniu wszystkich rdzeni (lub 1 w wypadku Celerona). Procesory Intela posiadają co prawda funkcję Thermal monitor i przy tzw. temperaturze krytycznej będą zmniejszały taktowanie poprzez zmianę mnożnika do wartości x6, a napięcie będzie spadało (niezależnie od tego co ustawiliśmy w BIOSie). Jednak mimo wszystko lepiej znać możliwości systemu chłodzenia. Jak zatem zbadać temperaturę procesora? Programów jest wiele, często dobrym wyborem okazuje się program monitorujący dostarczony do płyty głównej typu ASUS PCProbe czy Abit FanEQ. Niestety również w tym przypadku zdarzają się błędy(głównie w przypadkach procesorów na rdzeniach Conroe-L oraz Allendale) – i jeśli zobaczymy temperaturę o wartości rzędu 50 stopni w bezczynności komputera, będąc pewnym poprawnej instalacji chłodzenia i pasty termoprzewodzącej możemy od razu usunąć taki program (bądź też sprawdzić jego ustawienia – o ile jest taka możliwość). Z własnego doświadczenia polecamy następujące programy (w kolejności od naszym zdaniem najlepszego):
SpeedFAN
Everest
CoreTemp
Odnośnie tego ostatniego zawsze była spora wrzawa – działa on poprawnie w przypadku większości procesorów Core 2 Duo z 4 MB pamięcią cache, ale niestety poważnie się gubi wśród innych procesorów. W przypadku mojego prywatnego procesora Pentium Dual-Core E2160 pokazywał temperatury rzędu 95 stopni, a komputer normalnie pracował. Być może dane z diody termicznej procesora odczytuje poprawnie, ale po prostu źle je interpretuje. W każdym razie w moim przypadku dobrze sprawdził się klasyczny SpeedFAN.
W przypadku SpeedFANa powinniśmy sobie program troszkę „dokonfigurować”. W tym celu wciskamy przycisk configure w głównym oknie i naszym oczom ukaże się okno ustawień. Oczywiście nas interesuje raczej tylko temperatura – więc najlepiej zaznaczyć tylko temperatury wszystkich rdzeni procesora i zatwierdzić OK. Jeśli mamy problemy z określeniem, które temperatury dotyczą procesora, wystarczy włączyć na chwilę program obciążający 2 rdzenie – np. SP2004 Orthos Edition. Temperatura od razu powinna skoczyć co najmniej 15 stopni w górę.
Teraz przyszła kolej na obciążenie naszego procesora obliczeniami, na wszystkich możliwych rdzeniach. W tym celu polecam następujące programy:
OCCT
SP2004 Orthos Edition
Ponownie polecam pierwszy program na liście, ponieważ we współpracy ze SpeedFANem lub Everestem umożliwia monitoring temperatury.
Żeby go skonfigurować, należy kliknąć w pomarańczowy przycisk, następnie w zakładce General wybrać czas testu oraz co ma być testowane – nas interesuje jedynie test CPU. Możemy też ustalić czas testu. Jednak na razie chcemy tylko ustalić temperaturę bez sprawdzania stabilności, stąd też proponuje okres nie dłuższy niż pół godziny…
Po zakończonym teście program wypluwa wykresy temperatur obu rdzeni. I już na tym etapie możemy określić, ile mniej więcej wytrzyma nasze chłodzenie.
Jeśli temperatura:
-przekraczała 70 stopni, raczej odradzamy overclocking ze zmianą napięcia procesora, względnie wymienić chłodzenie (lub zmienić pastę termoprzewodzącą na radiatorze).
-jeśli nie osiągnęła 70 stopni ale przekroczyła 60 należy uważać z windowaniem napięcia procesora, ale posiadamy pewne pole manewru
-jeśli nie osiągnęła 60 stopni, mamy dobre chłodzenie i możemy bez problemu przystąpić do mocniejszego podkręcania.
-jeśli wynosi poniżej 50 stopni, należy zastanowić się nad poprawnością programu wskazującego temperaturę, no chyba że mamy naprawdę bardzo dobre chłodzenie. Tak czy inaczej, różnica temperatury pomiędzy bezczynnością, a obciążeniem musi wynosić co najmniej 15-20 stopni!!! Jeśli tak się nie dzieje, wybraliśmy złe sensory w Speedfanie lub jeśli z niego nie korzystamy, nasz program przekłamuje.
Oczywistą rzeczą jest fakt, że najgorętsze będą procesory Core 2 Quad, następnie Core 2 Duo E6xxx, E4xxx, potem Pentium-DC E21xx, a najchłodniejszy będzie Celeron.
Zanim zaczniemy cokolwiek zmieniać w BIOSie, należy mieć świadomość, że mimo wszystko robimy to na własną odpowiedzialność. Gdyby komputer nie chciał się włączyć po ustawieniu jakichś opcji należy sięgnąć do instrukcji płyty głównej, odnaleźć zworkę ClearCMOS, a następnie wyłączyć zasilacz z kontaktu i przestawić zworkę w pozycję kasowania, a po około 10 sekundach ustawić ponownie w pozycję normalną. Komputer powinien się obudzić.
Trzecią najważniejszą rzeczą jest ustawienie timingów, dzielnika oraz napięcia pamięci RAM w BIOSie. Ekran do tego służący będzie wyglądał mniej więcej tak (w zależności od modelu płyty głównej):
Timingi należy ustawić zgodnie z gwarantowanymi przez producenta parametrami zwykle oznaczonymi na naklejce, pudełku z kości lub poszukać w Internecie na stronie producenta. Jednak specyfikacja JEDEC określa jasno, że pamięci DDR2 mają się uruchamiać z napięciem 1,8V! Z tego też powodu wiele kości pamięci w module SPD ma zapisane timingi znacznie słabsze, niż te gwarantowane przez producenta. Przykładowo kości pamięci GoodRAM PRO posiadają zapisane w SPD dla częstotliwości 400 MHz timingi 6-6-6-15 – producent zaś gwarantuje 5-5-5-15 również przy 400 MHz, ALE Z NAPIĘCIEM 1,9V.
Jak widzimy, np. kości Kingston HyperX wymagają do poprawnej pracy napięcia 2V. Są również kości lepsze, zwłaszcza te gwarantujące poprawną pracę przy 500 MHz i więcej – tam może się okazać, że producent gwarantuje poprawność działania dopiero przy napięciu 2,3V. Dlatego nie ma sensu się zastanawiać i skoro producent nakazuje ustawić przykładowo 2,1V, to należy tak uczynić, a nawet dla bezpieczeństwa polecam ustawiać 0,1V więcej niż zalecił producent. Gdy już ustawimy napięcie, należy zabrać się za timingi. I raczej polecam robić to właśnie w kolejności: napięcie, timingi, a na końcu dzielnik.
Właściwych opcji związanych z pamięciami należy szukać w zakładkach BIOSu w zależności od modelu płyty głównej:
-Abit: CPU SoftMenu III/uGuru (podkręcanie procesora) oraz Advanced Chipset Features Setup
-Asus: JumperFree configuration / DRAM configuration
-DFI: GenieBIOS setting / DRAM Timing / Voltage setting
-Gigabyte: po wciśnięciu CTRL + F1 widzimy w M.I.T 2 odpowiednie opcje
-MSI: Cell Menu
Gdy już przejdziemy przez te kroki, możemy przejść do podkręcania właściwego. Dalsze porady będą jednak inne dla różnych procesorów oraz chipsetów, w związku z tym polecamy czytać jedynie interesującą Was część (którą rozpoczniemy już od ustawienia dzielnika pamięci). Na koniec publikacji podam jeszcze parę przydanych trików dla ambitnych.
Jeśli naprawdę chcemy zabrać się za podkręcanie to musimy pamiętać o kilku najważniejszych podzespołach, które odpowiadają za bezpieczne podkręcanie procesora. Najważniejszy jest zasilacz. Podzespół, który często przez użytkowników PC jest pomijany, odpowiada za dostarczenie odpowiedniego napięcia naszemu pecetowi. Ważna jest jego moc, zastosowane zabezpieczenia, wykonanie oraz stabilność podawanych napięć. Podzespołem, który odpowiada za możliwość podkręcania jest płyta główna. Powinna ona mieć możliwość regulacja napięć, dzielników oraz timingów pamięci ram. Równie ważny jest stabilny system zasilający procesor oraz rozmieszczenie elementów.
Na początek kilka trudnych pojęć, które tak tłumaczy wikipedia:
HT-Jest to łącze typu punkt-punkt, umożliwiające połączenie ze sobą dokładnie dwóch urządzeń. Konieczne jest do tego łącze dwukierunkowe zasadniczo składające się z dwóch łącz jednokierunkowych (nie musi być symetryczne - łącza w różnych kierunkach mogą mieć różną szerokość). Szerokość pojedynczego łącza jednokierunkowego może wynosić od 2 do 32 bitów.
HTT-Występuje w wielu architekturach komputerów PC jako magistralą łączącą CPU z kontrolerem pamięci. Składa się ona z linii adresowych, linii danych oraz linii sterowania. Parametry HTT (liczba linii poszczególnych typów, częstotliwość) zależne są od zastosowanego procesora.
Dzielnik(memlock)- Ustawianie nominalnej wartości taktowania dla pamięci ram. Dla przykładu pamięci 800MHz możemy ustawić aby chodziły na 667MHz i podkręcić je razem z procesorem do 800MHz.
Zanim zabierzemy się za podkręcanie warto zaopatrzyć się w kilka bardzo potrzebnych programów. Poniżej krótka lista wraz z opisem.
CPU-Z- Program dzięki, któremu możemy odczytać aktualne ustawienia procesora oraz pamięci Ram.
CoreTemp-Tym programem odczytujemy temperaturę procesora prosto z rdzenia. Zalecam szczególnie dla osób które posiadają chłodzenie wodne, pasywne lub radiator z wolnoobrotowym wiatrakiem. Polecam go z tego powodu, gdyż płyta główna posiada czujnik tuz obok socketu procesora więc obieg powietrza wpływa na temperaturę wokół gniazda, a nie zawsze wewnątrz procesora.
Orthos- tym programem testujemy stabilność przetaktowywanego komputera. Testuje on procesor i pamięć.
SuperPi- Malutki benchmark, dzięki któremu możemy zobaczyć jakie efekty przyniosło zwiększenie taktowań.
ClockGEN- Gdy trafi nam się naprawdę dobry procesor lub znamy jego mozliwości możemy zwiększać tym oto programem jego taktowanie prosto z poziomu systemu operacyjnego.
MemSET-Program, który potrafi zmieniać timingi pamięci DDR2 z poziomu OS. Po zakończeniu badania stabilności ustawienia trzeba i tak wprowadzić do biosu.
A64Tweaker -to samo co wyżej tylko dla pamięci DDR.
A64 memory helper- Program pomocny do obliczania taktowania pamięci przy zastosowaniu różnych mnożników oraz dzielników.
Przede wszystkim zastosowany proces technologiczny 90nm spowodował znaczne zmniejszenie poboru energii i co za tym idzie zmniejszenie temperatury. W stresie nie powinna ona przekraczać 55* Celsjusza. Kolejną ważna sprawą jest częstotliwość pracy szyny HT. Dla procesorów na s. 754 nie powinno sie przekraczać wartości 800MHz, dla s.939, AM2 1000MHz. Lecz z własnego doświadczenia wiem, że niekiedy procesory pracują na szynach 1300 czy nawet 1500MHz. Wartość tą jest bardzo łatwo obliczyć. Szybkość szyny Ht= wartość sygnału HTT*mnożnik HT. Ponadto trzeba uważać na częstotliwość taktowania pamięci RAM. Jeśli zaczyną pojawiać się blue screeny(czyli niebieski ekran informujący o rozpoczęciu zrzucania zawartości pamięci Ram na dysk twardy) należy obniżyć ich taktowanie domyślne. Myślę, że podstawy są juz jasne więc możemy przejść do konkretnego podkręcania.
BIOS (akronim ang. Basic Input/Output System - podstawowy system wejścia-wyjścia) to zapisany w pamięci stałej, inny dla każdego typu płyty głównej komputera, zestaw podstawowych procedur pośredniczących pomiędzy systemem operacyjnym a sprzętem. Program konfiguracyjny BIOS-a to BIOS setup.
Program zapisany w pamięci ROM (Read Only Memory - pamięć tylko do odczytu) płyty głównej oraz innych urządzeń takich jak karta graficzna. W wypadku płyty głównej BIOS testuje sprzęt po włączeniu komputera, przeprowadza tzw. POST (akronim ang. "Power On Self Test"), zajmuje się wstępną obsługą urządzeń wejścia/wyjścia, kontroluje transfer danych pomiędzy komponentami takimi jak dysk twardy, procesor czy napęd CD-ROM. Inicjuje program rozruchowy. BIOS potrzebny jest w komputerach osobistych ze względu na architekturę płyt głównych, gdzie dzięki ACPI kontroluje zasilanie, a poza tym monitoruje temperaturę itp.
Za pomocą wbudowanego w BIOS programu setup można zmieniać standardowe ustawienia BIOS-u, np. parametry podłączonych dysków twardych lub zachowanie się komputera po jego włączeniu (np. szybkość testowania pamięci RAM), a także włączać/wyłączać niektóre elementy płyty głównej, np. porty komunikacyjne. Za pomocą BIOS-u można też przetaktowywać procesor (zmiana częstotliwości i mnożnika), jednak nie jest to zalecane, ponieważ może doprowadzić do przeciążenia urządzenia, a nawet jego uszkodzenia.
Obecnie większość BIOS-ów zapisywana jest w pamięciach typu Flash, co umożliwia ich późniejszą modyfikację.
BIOS posiada szeroką gamę funkcji zapewniających bezpieczną realizację podstawowych operacji związanych z obsługą dysków twardych.
a teraz do rzeczy :).......
aktualizacja BIOS'u na płytach asus (LGA 775)
Przy pierwszym użyciu tej serii płyt głównych
Proszę włożyć czystą, sformatowaną dyskietkę do napędu A:\ i uruchomić komputer w trybie DOS. W trybie DOS, wprowadź proszę C:\> FORMAT A: /S lub kliknij na ikonę “Mój Komputer” pod Windows O/S, kliknij prawym przyciskiem A:\ i wybierz “Formatuj”. Dzięki powyższej procedurze, możesz stworzyć dyskietkę startową bez plików AUTOEXEC.BAT i CONFIG.SYS.
Wtedy, włóż płytę CD obsługi płyty głównej do napędu optycznego. Skopiuj AFUDOS.EXE (unzipped) na swoją dyskietkę startową. W przeciwnym wypadku, zastosuj się do strony ASUS Download dla najnowszej wersji narzędzi AFUDOS.EXE BIOS, proszę pamiętać aby rozpakować plik zanim skopiujesz go na dyskietkę startową. Strona ASUS Download znajduje się tutaj.
Uwaga:
AFUDOS.EXE (unzipped) może zostać uruchomiony tylko pod MS-DOS, a nie okna MS-DOS pod Windows O/S. W związku z tym, niezależnie czy chcesz zachować lub uaktualnić BIOS, musisz stworzyć nową dyskietkę startową. Proszę skopiuj AFUDOS.EXE na dyskietkę z której chcesz uruchomić system. W dodatku, w kolejności uruchamiania urządzeń BIOS, musisz ustawić uruchamianie z "Floppy Drive", jako pierwsze urządzenie "boot" podczas startu systemy.
1.Proszę użyć odpowiednio przygotowanej dyskietki startowej w trybie MS-DOS. Następnie wprowadzić:
Kod:
afudos /i For example, afudos /ip4c800b.rom,
Odwołaj się do pełnej nazwy pliku BIOS. Poniższe prezentuje procedure odświeżania BIOS.
Adnotacja: Proszę nie wyłączać lub restartować system podczas procedury aktualizacji BIOS! Może to poważnie uszkodzić Twój system.
2. Po aktualizacji BIOS, narzędzie wróci do trybu DOS (widoczne na poniższym obrazku), proszę wyjąć dyskietkę i uruchomić ponownie system, aby wejść do BIOS Menu.
Użycie wbudowanego EZ Flash BIOS do aktualizacji
1. Ściągnij najnowszy BIOS z ASUS WWW i zmień nazwę pliku BIOS filename na "xxxxx.ROM" (xxxxx reprezentuje model płyty głównej, którą użyłeś np. P4C800 BIOS jest nazwany p4c800.ROM), i zapisać plik na dyskietkę.
2. Uruchom ponownie system.
3. Kiedy system znajduje się w stanie POST po restarcie, naciśnij i przytrzymaj "Alt" + "F2" aby obejrzeć następujący obraz. Musisz uruchomić narzędzie EZ Flash. Proszę włożyć dyskietkę z najnowszym BIOS do napędu.
Adnotacja: Jeśli nie włożyłeś żadnej dyskietki do napędu, otrzymasz następujący komunikat "Floppy not found". Jeśli narzędzie nie odnajdzie odpowiednich plików na dyskietce, pokarze komunikat "p4c800.ROM not found!" (Zakładając że płyta główna to P4C800).
4. System automatycznie wykryje czy dyskietka w napędzie zawiera potrzebne pliki. Jeśli wystąpi problem, narzędzie EZ Flash rozpocznie automatyczne odświeżanie i ponownie uruchomi system . Procedura odświeżania jest pokazana poniżej.
Adnotacja: Proszę nie wyłączać lub restartować system podczas procedury aktualizacji BIOS! Może to poważnie uszkodzić Twój system.
RAM- (Random Access Memory), jest to podstawowa pamięć komputera. W pamięci RAM przechowywane są zarówno uruchomione programy, jak i dane które są im potrzebne do pracy.
Te równiez swietne do OC, ale przystępne cenowo:
-GOODRAM PRO 900 MHz (PC2 7200) 2x1GB CL5
-A-Data Extreme Edition 800MHz (PC2 6400) 2x1GB CL4
-OCZ Special Ops 900MHz (PC2 7200) 2x1GB CL5
-OCZ Platinium Rev2 800MHz(PC2 6400) 2x1GB CL4
-Corsair Twin2X 800MHZ (PC2 6400) 2x1GB
Następne, trochę gorsze do OC, ale również dobre
-TWINMOS TWISTER 800Mhz(PC2 6400) 2x1GB CL5
-Corsair Twin2X 675MHz (PC2 5300) 2x1GB CL4
-OCZ Special Ops 800Mhz (PC2 6400) 2x1GB CL5
Najtansze, dla najmniej wymagających :
-Kingston 667Mhz (PC2 5300) 2x1GB CL5
Kolejność nieprzypadkowa.
Jaka pamięć?
Podczas kupna pamięci, należy sprawdzić, jakie najszybsze obsłuży nasza płyta, takie informacje znajdziemy w specyfikacji (najlepiej na stronie producenta),
Warto tez spojrzeć na timingi pamięci, im niższe tym lepiej.
Jakie pamięci dokupić?
Dokupując pamięć DDR lub SDR do swojego komputera najlepiej kupić taką samą, identyczną kość o takich samych parametrach i takiej samej firmy. Wtedy będziemy mieć pewność, że kości będą razem współpracowały. W przypadku problemów ze znalezieniem pamięci takich jak nasze, polecam pamięci Kingstone, są to jedne z najmniej konfliktowych kości.
Jeśli jednak zdecydujemy się na pamięć inną, niż ta w komputerze, pamiętajmy, że zawsze pracują one z taką prędkością z jaką wolniejsza.
Przykład:
Mamy w komputerze pamięć 512MB 333MHz - chcemy dokupić 1024MB 400MHz. W takim wypadku nowa kość dostosuje się do starej i obydwie będą pracowały z częstotliwością 333MHz
Komputer nie wykrywa pamięci.
Musimy pamiętać, że wszystkie systemy 32bit-owe potrafią zaadresować do 3,25GB, w związku z tym, mając 4GB pamięci, 0,75GB pozostaje nieużywane. Jedynym sposobem, aby w pełni wykorzystać większą ilość jest instalacja systemu 64bit-owego.
Gdy mamy ilość pamięci obsługiwaną przez nasz system, a mimo to komputer pokazuje że jest jej mniej, należy sprawdzić, czy nie mamy przypadkiem zintegrowanej karty graficzne, zazwyczaj korzystają one z pamięci operacyjnej.
Jeśli montujemy różne kości pamięci w płytach głównych z obsługą Dual Channel, należy wkładać je w sloty różnych kolorów. Nie zawsze mamy taką możliwość, wtedy można zamontować je w dowolny sposób. W przypadku wystąpienia problemów z uruchomieniem komputera, należy w BIOS-ie wyłączyć tryb Dual Channel (w zależności od płyty głównej i wersji BIOS-u, opcja ta może znajdować się w rożnych miejscach, dlatego nie piszę w jaki sposób to zrobić)
Zdarza się także, że komputer nie wykrywa jednej kości, należy wtedy upewnić się czy nasza płyta ją obsługuje- jeśli tak, to pora na czyszczenie slotów, możliwe że są zakurzone. Najlepiej robić to powietrzem pod ciśnieniem w postaci sparyu , koszt ok. 18 PLN. Jeśli pamięć, albo sloty na płycie głównej nie są uszkodzone, po małym zabiegu kosmetycznym powinno byś wszystko ok.
Kolejnym problemem, mogą być restarty komputera spowodowane problemami z pamięcią. Aby upewnić się czy to ona jest winna, należy przetestować komputer programem Memtest86+, jednak nie powinno się tego robić z poziomu Windowsa. Najlepiej pobrać obraz iso, nagrać na płytę i uruchomić program bootując z CD. Test należy przeprowadzać kilka godzin, aby wynik był w miarę wiarygodny. Jeśli Memtest86+ nie wyświetli błędów, to przyczyn restartów należy szukać gdzie indziej.
Podkręcanie pamięci ma najczęściej sens w przypadku markowych pamięci, gdyż ich bezmarkowe odpowiedniki (tzw. noname) są z reguły bardzo niestabilne po podkręceniu. Dodać trzeba, że nie zawsze w BIOSie pojawia się opcja zmiany zegara taktującego pamięć RAM (np. DRAM Clock). Znaleźć ja możecie w menu Frequency/Voltage Control. Jeśli u was znajduje się taka opcja to możecie spróbować jej użyć. W tym celu musicie podnieść jej wartość dokładnie tak jak w przypadku procesora o kilka MHz (ok.5 MHz) po czym zapisać ustawienia i uruchomić program testujący pamięci (np. Memtest86+). Jeśli test przebiegł pomyślnie to możecie powrócić do BIOSu i spróbować ponownie podnieść zegar pamięci. Gdy dojdziecie do punktu, kiedy wasze pamięci RAM staną się niestabilne tzn. będą powodować zawieszanie lub restartowanie się komputera, to tak jak w przypadku procesora możecie spróbować podnieść ich napięcie. Trzeba przy tym jak zwykle zachować dużą ostrożność gdyż powoduje to z reguły duży wzrost temperatury. Podnosimy napięcie za pomocą opcji DRAM Voltage (Memory Voltage), o najmniejszą dostępną wartość. Zapisujemy nowe ustawienia po czym jeśli nie dzieje się nic niepokojącego ani temperatura nie jest za wysoka (Co musimy sprawdzić niestety "ręcznie"), możemy dalej spróbować podnosić taktowanie. Robimy tak w kółko aż pamięci będą mimo podnoszenia napięcia nadal niestabilne, lub temperatura będzie juz zbyt wysoka (czytaj: kości pamięci będą odczuwalnie gorące). Na koniec możemy jeszcze odpalić jakiś benchmark aby sprawdzić o ile rzeczywiście wzrosła wydajność naszego komputera.
Zmiana timingów
Teraz dowiecie się w jaki sposób podnieść wydajność pamięci RAM poprzez zmniejszenie opóźnień czyli tzw. timingów. Na początek przyda się nam trochę teorii dotyczącej parametrów którymi będziemy się zajmować. Opcje pozwalające je zmienić znajdziecie w BIOSie w menu Advanced Chipset Features.
CAS Latency (CL)
Najważniejszy parametr, ma największy wpływ na wydajność (2.0/2.5/3.0).
RAS to CAS Delay
Parametr mający znaczący wpływ na wydajność, jednak nie w takim stopniu jak CAS (2/3/4/5)
RAS Precharge Time (tRP)
Parametr ten także nie przyniesie nam bardzo dużego wzrostu wydajności (2/3/4/5/)
Row Active Time
(Tras) Parametr działający na innych zasadach niż pozostałe. Jego wartość jest kilka razy większa, dlatego że zazwyczaj jest on sumą pozostałych parametrów.
Ustawienia timingów można odczytać nie tylko w BIOSie ale i w Windowsie za pomocą odpowiednich aplikacji. Ich kolejność jest zawsze przedstawiana tak samo jak na ich opisie powyżej np. 2-3-3-6. Najlepiej jest jeśli trzy pierwsze timingi są jak najniższe. Ostatnia wartość niekoniecznie będzie musiała zmniejszać się aby zwiększyć wydajność o czym wspominałem już w opisie powyżej.
Obniżanie timingów możecie zacząć od pierwszego parametru. Obniżcie go o najmniejsza możliwą wartość po czym przetestujcie nowe ustawienia programem do testowania pamięci (np. Memtest+86). Gdy test przejdzie kilka razy pomyślnie (test będzie powtarzany w pętli. Musimy wyłączać go ręcznie więc nie zdziwcie sie gdy zobaczycie postęp 101%) możecie obniżyć kolejny parametr stosując tą samą zasadę co przed chwilą. Czynności te będziecie powtarzać dopóki nie dojdziecie do ostatniego z wymienionych parametrów Row Active Time. Z reguły zaleca się ustawienie tu wartości, która będzie sumą trzech pozostałych ale można też stosować zasadę: jeśli FSB<200 MHz ustawiacie sumę timingów, jeśli FSB jest w zakresie 200 - 230 MHz to ustawiacie albo sumę pozostałych składników albo wartość ok. 11. Jeśli wasze FSB mieści się w zakresie 230 - 250 to możecie ustawić wartość TRAS od 11 do 14. Jeśli FSB > 270 to wartością TRAS ponownie będzie suma pozostałych parametrów. Można spróbować także ustawić jeszcze niższą wartość. Tu wszystko zależy już od Was i waszych eksperymentów. Pamiętajcie także że w razie utraty stabilności komputera możecie tak jak w powyższym opisie spróbować podnieść trochę napięcie. I to już właściwie wszystko na ten temat. Teraz pozostało już tylko przetestować o ile lepiej sprawuje się komputer w codziennych czynnościach.
Przydatne programy :
MemTest86+
Znakomite narzędzie służące do przeprowadzania zaawansowanych testów modułów pamięci RAM. Program w przeciwieństwie do standardowych testów dostępnych z poziomu BIOS pozwala na kompleksowe przetestowanie pamięci poprzez zapisywanie komórek, przesuwanie danych, testy adresów, itp. Aby skorzystać z programu, należy nagrać płytę startową i z niej uruchomić komputer.
MemTest
Program ma dokładnie takie same zastosowanie jak sławny MemTest86+ z tą różnicą, że ta wersja działa pod systemem Windows, dzięki czemu nie musimy nagrywać go na płytę czy dyskietkę.
CPU-Z
Program udziela głównie informacji o procesorach lecz poda nam także podstawowe informacje o naszych pamięciach między innymi ustawione timingi.
Dysk twardy – jeden z typów urządzeń pamięci masowej, wykorzystujących nośnik magnetyczny do przechowywania danych. Nazwa "dysk twardy" (hard disk drive) powstała w celu odróżnienia tego typu urządzeń od tzw. "dysków miękkich", czyli dyskietek (floppy disk), w których nośnik magnetyczny naniesiono na elastyczne podłoże, w przeciwieństwie do dysku twardego gdzie jest sztywne.
Pierwowzorem twardego dysku jest pamięć bębnowa. Pierwsze dyski twarde takie, jak dzisiaj znamy, wyprodukowała w 1980 r. firma Seagate. Dysk przeznaczony do mikrokomputerów miał pojemność 5 MB, 5 razy więcej niż standardowa dyskietka.
Pojemność dysków wynosi od 5 MB (przez 10MB, 20MB i 40MB - dyski MFM w komputerach klasy XT 808x i 286, współcześnie zaś dyski kilkusetmegabajtowe w komputerach osobistych należą do rzadkości) do 1 TB, najczęściej posiadają rozmiar nawet kilkuset GB (powyżej 400 GB), (w laptopach 20-260 GB). Małe dyski, o pojemnościach od kilkuset MB do kilku GB stosuje się współcześnie w kartach dla slotu Compact Flash (Microdrive) do cyfrowych aparatów fotograficznych, oraz w innych urządzeniach przenośnych.
Dla dysków twardych najważniejsze są parametry: pojemność, szybkość transmisji danych, czas dostępu, prędkość obrotowa talerzy (obr/min.) oraz MTBF.
Kilka dysków twardych można łączyć w macierz dyskową, dzięki czemu można zwiększyć niezawodność przechowywania danych, dostępną przestrzeń na dane, zmniejszyć czas dostępu.
Dysk twardy a dysk miękki
Użycie sztywnych talerzy i uszczelnienie jednostki umożliwia większą precyzję zapisu niż na dyskietce, w wyniku czego dysk twardy może zgromadzić o wiele więcej danych niż dyskietka. Ma również krótszy czas dostępu do danych i w efekcie szybszy transfer. W 2003 r. dysk twardy w typowym stanowisku pracy mógł zgromadzić od 60 do 500 GB danych, obracać się z prędkością 5400 do 10 000 obrotów na minutę i mieć średnią prędkość przesyłu danych na zewnątrz na poziomie 30 MB/s. W roku 2006 dzięki technologii pionowych bitów możliwe jest przetrzymywanie na dysku ponad 1 TB danych.
Budowa
Dysk stały składa się z zamkniętego w obudowie, wirującego talerza (dysku) lub zespołu talerzy, wykonanych najczęściej ze stopów aluminium, o wypolerowanej powierzchni pokrytej nośnikiem magnetycznym (grubości kilku mikrometrów) oraz z głowic elektromagnetycznych umożliwiających zapis i odczyt danych. Na każdą powierzchnię talerza dysku przypada po jednej głowicy odczytu i zapisu. Głowice są umieszczone na elastycznych ramionach i w stanie spoczynku stykają się z talerzem blisko osi, w czasie pracy unoszą się, a ich odległość nad talerzem jest stabilizowana dzięki sile aerodynamicznej (głowica jest odpychana od talerza podobnie jak skrzydło samolotu unosi maszynę) powstałej w wyniku szybkich obrotów talerza. Jest to najpopularniejsze obecnie rozwiązanie (są też inne sposoby prowadzenia głowic nad talerzami).
Ramię głowicy dysku ustawia głowice w odpowiedniej odległości od osi obrotu talerza w celu odczytu lub zapisu danych na odpowiednim cylindrze. Pierwsze konstrukcje (do ok. 200MB) były wyposażone w silnik krokowy, stosowane również w stacjach dysków i stacjach dyskietek. Wzrost liczby cylindrów na dysku oraz konieczność zwiększenia szybkości dysków wymusił wprowadzenie innych rozwiązań. Najpopularniejszym obecnie jest tzw. voice coil czyli cewka, wzorowana na układzie magnetodynamicznym stosowanym w głośnikach. Umieszczona w silnym polu magnetycznym cewka porusza się i zajmuje położenie zgodnie z przepływającym przez nią prądem, ustawiając ramię w odpowiedniej pozycji. Dzięki temu czas przejścia między kolejnymi ścieżkami jest nawet krótszy niż 1 milisekunda a przy większych odległościach nie przekracza kilkudziesięciu milisekund. Układ regulujący prądem zmienia natężenie prądu, tak by głowica ustabilizowała jak najszybciej swe położenia w zadanej odległości od środka talerza (nad wyznaczonym cylindrem).
Informacja jest zapisywana na dysk przez przesyłanie strumienia elektromagnetycznego przez antenę albo głowicę zapisującą, która jest bardzo blisko magnetycznie polaryzowalnego materiału, zmieniającego swoją polaryzację (kierunek namagnesowania) wraz ze strumieniem magnetycznym. Informacja może być z powrotem odczytana w odwrotny sposób, gdyż zmienne pole magnetyczne powoduje indukowanie napięcia elektrycznego w cewce głowicy lub zmianę oporu w głowicy magnetyczno oporowej.
Ramiona połączone są zworą i poruszają się razem. Zwora kieruje głowicami promieniowo po talerzach a w miarę rotacji talerzy, daje każdej głowicy dostęp do całości jej talerza.
Zintegrowana elektronika kontroluje ruch zwory, obroty dysku, oraz przygotowuje odczyty i zapisy na rozkaz od kontrolera dysku. Niektóre nowoczesne układy elektroniczne są zdolne do skutecznego szeregowania odczytów i zapisów na przestrzeni dysku oraz do remapowania sektorów dysku, które zawiodły.
Obudowa chroni części napędu od pyłu, pary wodnej, i innych źródeł zanieczyszczenia. Jakiekolwiek zanieczyszczenie głowic lub talerzy może doprowadzić do uszkodzenia głowicy (head crash), awarii dysku, w której głowica uszkadza talerz, ścierając cienką warstwę magnetyczną. Awarie głowicy mogą również być spowodowane przez błąd elektroniczny, zużycie i zniszczenie, błędy produkcyjne dysku.
Pierwszym parametrem, który charakteryzuje dysk twardy jest jego wielkość. Możemy się spotkać z napędami 2,5``, wykorzystywanymi głównie w laptopach oraz 3,5`` stosowanymi w komputerach stacjonarnych. Oczywiście z powodu niewielkich rozmiarów dysków noetebookowych mają one ograniczona pojemność w stosunku do stacjonarnych.
2. Pojemność
Każdy przy wyborze dysku powinien dobierać go pod względem potrzebnej mu pojemności lub/i dostępnych funduszy. Pojemność jest to wielkość określająca ilość maksymalnie przechowywanych danych.
Większe pojemności w nowych dyskach uzyskano przez tzw. zapis prostopadły, w którym dane nie są ułożone równolegle, lecz prostopadle do powierzchni talerza, co pozwala na „upchnięcie” większej ilości danych na pojedynczym talerzu. Zapis ten nie ma najmniejszego wpływu na szybkość pracy, więc przy zakupie dysku nie musimy o nim pamiętać.
Trzeba dodać jeszcze, że faktyczne pojemności dysków są różne od tych deklarowanych przez producentów. Wynika to z tego że producenci inaczej liczą inaczej pojemność od przyjętych zasad. Normalnie 1kB to 1024B, 1MB to 1024kB itd., natomiast producenci używają następującego sposobu przeliczania: 1kB to 1000B, 1MB to 1000kB itd. Dlatego kupując np. dysk 200GB tak naprawdę otrzymujemy napęd o pojemności 187GB.
3. Interfejs
Oczywiście każdy dysk twardy należy w jakiś sposób podłączyć do pozostałeś części komputera. W tym celu musimy użyć jednego z poniższych interfejsów:
a) PATA (nazywany także ATA) – najstarszy interfejs, charakteryzujący się szerokim złączem równoległym (40 lub 80 pinowa taśma IDE). Na jednej taśmie możemy podłączyć 2 urządzenia. Pierwsze w trybie Master, drugie w trybie Slave. Standard ATA jest ciągle rozwijany w kierunku zwiększania szybkości transmisji. Początkowo stosowano oznaczenia ATA-1, -2 itd., obecnie używa się określeń związanych z zegarem taktującym interfejs (ATA/33, ATA/66, ATA/100 oraz ATA/133). Wszystkie są kompatybilne wstecz.
b )SATA (Serial ATA) – stosunkowo nowy interfejs, umożliwiający teoretycznie przepustowość 150MB/s (SATA) oraz 300MB/s (SATA II). Charakteryzuje się wygodniejszym montażem w stosunku do szerokich taśm IDE oraz co się z tym wiąże lepszym obiegiem powietrza w obudowie (kable nie zabierają tyle miejsca). Także kompatybilne wstecz.
c) SCSI – (ang. Small Computer Systems Interface) – interfejs stosowany w wydajnych stacjach roboczych lub serwerach. Charakteryzuję się wysokim transferem (320MB/s). Dyski tworzone na ten standard mają znacznie większą szybkość obrotów (10 000 – 15 000 rpm). Co czyni je znacznie wydajniejszymi.
d) eSATA - to w zasadzie zewnętrzny port SATA II, ale stworzony z myślą o stosowaniu z urządzeniami zewnętrznymi. Główną ideą eSATA jest zapewnienie identycznej prędkości przesyłania danych w urządzeniach zewnętrznych, jaka osiągalna jest dla napędów wewnętrznych. Osiągane przez ten standard prędkości nie odbiegają od tych oferowanych przez SATA-II – maksymalne przepustowości to 150 MB/s oraz 300 MB/s, czyli znacznie więcej niż może zaoferować port USB 2.0
e) USB - standardowy interfejs USB lub USB 2.0. Wykorzystywany do łączenia dysków zewnętrznych
f) FireWire - standardowy interfejs Firewire. Wykorzystywany do łączenia dysków zewnętrznych
g) RJ-45 – interfejs dla łączenia dysków sieciowych
Trzeba zaznaczyć że SATA w rzeczywistości jest nieznacznie szybszy od ATA (są to wartości praktycznie niezauważalne). Wynika to z faktu iż dyski twarde nie obsługują jeszcze pełnych możliwości przepustowych samych kabli. Po prostu są za wolne. Dodatkowo polecam zapoznanie się z artykułem zamieszczonym tutaj: http://www.frazpc.pl/arty...A/upadek/Tytana
4. Szybkość obrotów
Jest to jeden z ważniejszych parametrów, określa szybkość wirowania talerzy magnetycznych. Im szybsza prędkość tym szybciej głowica może odczytać czy zapisać dane. Tutaj różnice mają bardzo duży wpływ na wydajność np. dysk o prędkości 5400rpm, będzie znacząco wolniejszy niż 7200rpm.
5. Cache
Pamięć cache dysku twardego przyspiesza dostęp do bardzo wolnej pamięć masowej, co przyspiesza prace szczególnie na dużej ilości małych plików. Cache jest zazwyczaj podzielony na dwie części: obszar podsystemu odpowiedzialnego za odczyt z wyprzedzeniem i buforowanie odczytu oraz mniejszy obszar opóźnionego zapisu. Dysk z kontrolerem komunikuje się magistralą szybszą niż najszybsze budowane dyski twarde - daje to możliwość przechowania danych w buforze i wysłania do kontrolera bez wykonywania cyklu dostępu do nośnika oraz wpływa pozytywnie na szybkość całego systemu. Porównując takie same dyski, różniące się jedynie cachem (16MB i 8MB) możemy stwierdzić, że oba mają praktycznie takie same osiągi.
6. NCQ (Native Command Queuing)
Technologia NCQ odpowiada za kolejkowanie zadań, tzn. napęd ustawia kolejne zadania w odpowiedniej (najbardziej wydajnej) kolejności (tylko w dyskach SATA, SATAII posiadają obsługę NCQ w standardzie). Dzięki czemu talerz nie musi obracać się tyle razy, co daje przyśpieszenie od 5 do 20% w najszybszych dyskach. Jednak aby wykorzystać NCQ, poza dyskiem musi ją obsługiwać także chipset płyty głównej (wszystkie nowe układy obsługują NCQ).
7. Żywotność - MTBF (Mean Time Between Failure) – średni czas między awariami. Określany matematycznie przez producenta w godzinach okres bezawaryjnej pracy urządzenia. Oczywiście im większy tym lepszy.
8. Średni czas dostępu – parametr ten określa, w jakim czasie (średnio) od otrzymania przez dysk żądania odczytu/zapisu konkretnego obszaru nastąpi rozpoczęcie operacji. Im krótszy jest ten czas, tym dysk może zapewnić większą płynność odtwarzania, co może mieć znaczenie np. podczas nagrywania płyt CD-R/CD-RW, gdzie wymagany jest ciągły dopływ danych.
9. Transfer wewnętrzny – parametr ten określa w praktyce rzeczywisty transfer danego dysku. Im wartość ta jest wyższa, tym dany dysk jest szybszy. Jednak o tym, czy w danym komputerze będzie osiągał optimum swoich możliwości decyduje konfiguracja komputera (włączenie trybu DMA itp.).
10. Transfer zewnętrzny – ten parametr często jest używany w marketingowych określeniach i notatkach producentów. Tymczasem nie określa on faktycznej szybkości dysku, lecz przepustowość interfejsu. Oczywiście im ten parametr jest wyższy, tym lepiej – warto jednak pamiętać, że dyski o takim samym transferze zewnętrznym mogą w praktyce pracować z różną szybkością.
zainstalowałem sterowniki do karty graficznej Nvidia riva tnt2 pro (32mb) i w systemie pisze że wyszystkie sterowniki są poprawinie zainstalowane. Po instalacji sterownikój jak zawsze nastepuje restart kompa zresetował się i po zalogowaniu się wyskoczył mi błąd
Kod:
Błąd w ustawieniach wyświetlania. Typ karty jest niewłaściwy lub bierzące ustawienia nie działają na tym sprzęcie
Myślę że to trzeba może w biosie zmienić ale że ja jeszcze dobrze nie znam biosa to niewiem jak to zrobić. Pomożecie mi?
P.S stery są dobre bo sie normalnie zainstalowały
1. Podłączamy kabel S-Video do karty i do wejścia w telewizorze,
2. Otwieramy opcje "ZAAWANSOWANE" w zakładce "Właściwości Ekranu",
3. Wchodzimy do zakładki "nVIEW",
4. W pozycji 'Tryby nView' wybieramy 'KLON', a w pozycji 'Para wyświetlana' wybieramy 'Monitor + Telewizor'.
5. Klikając prawym przyciskiem myszy na obrazku telewizora, uzyskamy menu z którego możemy zmienić format TV - np: na PAL lub NTSC.
natomiast z 'Dostosowanie Ekranu' wejdziemy do zakładki 'Wyjście telewizyjne', w którym możemy regulować parametry obrazu: jasność, kontrast, pozycje i wielkość ekranu na TV, filtr migotania, nasycenie.
6. Wchodzimy do zakładki "Wideo Pełnoekranowe"...
... i wybieramy jako urządzenie pełnoekranowe "Ekran pomocniczy" (lub "Podstawowy" - w zależności od tego, jak ustawiony mamy TV w zakładce nView)
Na tym etapie powinniśmy uzyskać taki efekt:
Przy takich ustawieniach możemy teraz "zminimalizować" okno z filmem na monitorze i nadal oglądać film w TV na "pełnym ekranie.
7. Jasność, kontrast i Gamma potoku wideo w trybie pełnoekranowym wyregulujemy w zakładce "Ustawienia Kolorów"
1. Podłączamy kabel S-Video do karty i do wejścia w telewizorze,
2. Otwieramy opcje "ZAAWANSOWANE" w zakładce "Właściwości Ekran",
3. Wchodzimy do zakładki "EKRANY"
4. Wchodzimy do opcji obrazu TV, klikając na przycisk "TV",
5. Otwieramy zakładkę "FORMAT"
i wybieramy z menu format obrazu PAL
6. Uaktywniamy wejście TV klikając na czerwony przycik w lewym rogu przycisku "TV"
jeśli wyjście wideo karty graficznej, kabel S-Video, oraz wejście wideo w telewizorze są sprawne, powinniśmy zobaczyć czerwony przycisk, który po aktywacji zmieni się na zielony,
Na tym etapie powinniśmy uzyskać taki efekt:
Teraz musimy zadbać o pełnoekranowe odtwarzanie filmów DVD lub Divx.
7. Wchodzimy do zakładki "NAKŁADKA" i klikamy w przycisk "Opcje trybu klonowania..."
8. Ustawiamy "TRYB TEATRALNY" i "WIDEO PEŁNOEKRANOWE",
9. Na koniec sprawdzamy jeszcze ustawienia w zakładce "EKRANY". Przy takim ustawieniu przycisków pełny ekran uzyskamy na monitorze:
10. Aby uzyskać pełno-ekranowe wideo na telewizorze musimy więc zmienić ustawienie na takie:
Przy takich ustawieniach możemy teraz "zminimalizować" okno z filmem na monitorze i nadal oglądać film w TV na "pełnym ekranie.
